Je bent puber en je vader dementeert

Lucille meldde zich zelf, na het lezen van eerdere artikelen. Na een ongeval begon het dementeringsproces van haar vader. Zelfs haar zus en broers, die het huis al uit waren, begrepen niet wat de invloed was op het leven van Lucille en haar moeder. Omdat haar vader altijd rare dingen kon doen, had ze alleen op school rust.

Je kunt nog lang genoeg dood zijn

Mariëtte was 24 toen ze een einde aan haar leven maakte. Er was weinig opmerkelijks met haar aan de hand, tot ze opeens op drift raakte, niets meer leuk vond en nog geen half jaar later tegen haar moeder zei: 'Mamma, ik ben óp.'
Margreet Blees interviewde de moeder van Mariëtte begin jaren '80, over wat er aan Mariëttes daad voorafging en over de verwerking. Hoe zij en Mariëttes vader ermee omgingen, over het nut van een gespreksgroep, en over mensen die wel, of niet, nog eens van zich laten horen.
Uit het boekje 'Waarom heb je het gedaan' (1984), waaruit we eerder al een interview publiceerden. Het zijn de minst heftige verhalen uit de bundel. De interviews verschenen destijds in het weekblad Hervormd Nederland. Het hele boek wordt nu in de kolom hiernaast als download aangeboden.

Zelfmoord, verhalen van nabestaanden

Het voorwoord van 'Waarom heb je het gedaan?' (1984) van Margreet Blees staat vol rake observaties. Zoals over de schuldvraag: natuurlijk maken ouders fouten maar in de meeste gevallen leiden die niet tot zelfmoord van een kind. En ook: we delen vrij makkelijk in de vreugde van anderen, maar delen in hun leed is een stuk lastiger.

Het bleek makkelijker dan ze had gedacht om nabestaanden te spreken te krijgen. Vaak was het voor het eerst dat ze hun verhaal kwijtkonden. Het werden openhartige gesprekken en de hoop aan beide kanten was, dat andere nabestaanden daar iets aan zouden hebben.

Vanaf volgende week  op dit blog enkele hoofdstukken uit dit boek.