In 1969 speelden we kinderlokkertje

Ik zat op de lagere school en er werd over gefluisterd. Dáár zou er een wonen. In dát bosje was er een gezien. Nu heten ze pedo's; wij hadden het over kinderlokkers. In het oudste stuk dat ik tot nu toe heb opgeduikeld, gaat Margreet Blees deze boeman te lijf, met bewonderenswaardige nuchterheid en een gouden pen. 'Grote mensen hebben ook hun fantasieën en angsten.'
Als moeder van vier kinderen had ze alle reden om bedreigingen van haar kroost te vrezen, maar ze wilde gewoon weten wat waar was en hoe dit gevaar zich nu werkelijk verhield tot andere, zoals het verkeer.

Euthanasie anno 1970

Deze zaterdag (7-11-2015) beschrijft NRC het drama van mensen die dementeren en zijn vergeten dat ze deze vorm van aftakeling ooit absoluut afwezen. Of niet meer in staat zijn hun euthanasieverklaring te effectueren. De euthanasie die je ontglipt, het is pijnlijk ironisch. Maar wat moet de doorslag geven? Je wens uit een vorig leven of de soms vrij onbezorgde dementie van nu?

In 1969 moest de discussie over euthanasie nog beginnen. De arts en psychiater prof. dr. J. H. van den Berg schreef in het pamflet 'Medische macht en medische ethiek,' dat de eed van Hippocrates (menselijk leven behouden, sparen en verlengen) verouderd was door de toegenomen mogelijkheden van de medische wetenschap. Je moest je afvragen of het leven na de medische ingreep nog zin zou hebben. Dat deed heel wat stof opwaaien.

Margreet Blees bespreekt hier Van den Bergs publicatie, een recensie uit de Gooi- en Eemlander van 14 februari 1970. Als je het leest wordt duidelijk hoeveel er sindsdien is bereikt.

Je bent puber en je vader dementeert

Lucille meldde zich zelf, na het lezen van eerdere artikelen. Na een ongeval begon het dementeringsproces van haar vader. Zelfs haar zus en broers, die het huis al uit waren, begrepen niet wat de invloed was op het leven van Lucille en haar moeder. Omdat haar vader altijd rare dingen kon doen, had ze alleen op school rust.

Eerst mijn moeder, toen mijn vrouw

Wat gebeurt er in een tweepersoons huishouden als een van de partners dement wordt? In het boekje 'Samen Eenzaam' van Margreet Blees uit 1988 vertellen partners van demente bejaarden wat de ziekte voor effect heeft gehad op hun dagelijks leven. Dat is niet niks, onder andere omdat de direct betrokkenen vaak zelf niet weten wat er aan de hand is, of de omgeving geen begrip heeft. Je kunt nergens meer heen en niemand komt meer langs.

Bijna dertig jaar later is er veel verbeterd maar een gezinslid met Alzheimer is nog altijd niet niks, blijkt uit de recente documentaire 'Demente En Dan?' van Ireen van Ditshuyzen (2013)

Het hoofdstuk uit 'Samen eenzaam' dat hier volgt betreft mijn grootouders. In de kantlijn kun je het hele boek downloaden.

Je kunt nog lang genoeg dood zijn

Mariëtte was 24 toen ze een einde aan haar leven maakte. Er was weinig opmerkelijks met haar aan de hand, tot ze opeens op drift raakte, niets meer leuk vond en nog geen half jaar later tegen haar moeder zei: 'Mamma, ik ben óp.'
Margreet Blees interviewde de moeder van Mariëtte begin jaren '80, over wat er aan Mariëttes daad voorafging en over de verwerking. Hoe zij en Mariëttes vader ermee omgingen, over het nut van een gespreksgroep, en over mensen die wel, of niet, nog eens van zich laten horen.
Uit het boekje 'Waarom heb je het gedaan' (1984), waaruit we eerder al een interview publiceerden. Het zijn de minst heftige verhalen uit de bundel. De interviews verschenen destijds in het weekblad Hervormd Nederland. Het hele boek wordt nu in de kolom hiernaast als download aangeboden.

Zelfmoord, verhalen van nabestaanden

Het voorwoord van 'Waarom heb je het gedaan?' (1984) van Margreet Blees staat vol rake observaties. Zoals over de schuldvraag: natuurlijk maken ouders fouten maar in de meeste gevallen leiden die niet tot zelfmoord van een kind. En ook: we delen vrij makkelijk in de vreugde van anderen, maar delen in hun leed is een stuk lastiger.

Het bleek makkelijker dan ze had gedacht om nabestaanden te spreken te krijgen. Vaak was het voor het eerst dat ze hun verhaal kwijtkonden. Het werden openhartige gesprekken en de hoop aan beide kanten was, dat andere nabestaanden daar iets aan zouden hebben.

Vanaf volgende week  op dit blog enkele hoofdstukken uit dit boek.

Van Lief tot Leed nu beschikbaar als download

Op deze blog zijn de afgelopen weken vijf verhalen verschenen over vrouwen die werden gestalkt en mishandeld door hun ex, meestal al voordat ze uit elkaar gingen. Deze verhalen zijn in 1986 gepubliceerd in het boekje 'Van Lief tot Leed,' en daarvoor in het weekblad Hervormd Nederland. Dit boekje is vanaf nu te downloaden, ook via de link in de kolom hiernaast.